Χιόνι. Ποτέ δε το συμπαθούσα ιδιαίτερα. Ίσως να είναι τα απομεινάρια της Γερμανίας, που έπρεπε να φτάσω από το πανεπιστήμιο στο σπίτι με -13 βαθμούς, τον αέρα να λυσσόμανάει και εγώ να μην ξέρω από που να κρατήσω την ομπρέλα να προστατευτώ. Ίσως να είναι και η αίσθηση των μονίμων μουσκεμένων μποτών μου που πάντα προσπαθούσα να στεγνώσω, ίσως να είναι ο καταραμένος ήχος που ερχόταν από τη σοφίτα απο πάνω τικ τικ τικ όλο το βράδυ σαν κινέζικο βασανιστήριο. Με θεωρώ κορίτσι του καλοκαιριού και λειτουργώ καλύτερα στον ήλιο. Ίσως και να φωτοσυνθέτω, αλλά πάντα΄ήμουν καλύτερα στον ήλιο πιο λαμπερή, πιο χαρούμενη, πιο ΕΓΩ. Θυμάμαι όταν γύρισα πρώτη φορά απο Γερμανία, που είχα να δω τον ήλιο πάνω απο μήνα, που λαγοφάνηκε ο ήλιος απο το παράθυρο του αεροπλάνου και εγώ έκλαψα. Η γερμανίδα δίπλα μου θα νόμιζε σίγουρα ότι είμαι τρελή. Εγώ απλά ξαναβρήκα τον ήλιο μου. Όπως όταν εξηγούσα στους γερμανούς ότι η λίμνη δεν είναι το ίδιο με τη θάλασσα. Η θάλασσα είναι γαλάζια, μπλε και όταν την κοιτάζω ξεχνάω τα πάντα. Ίσως το ότι είμαι από τον Πειραιά και η μαμά μου από τη Σαντορίνη, αλλά απλά δε μπορώ να ζήσω χωρίς τη θάλασσα. Και τον ήλιο.

Σήμερα το χιόνι ήταν πολύ όμορφο. Στην Κηφισιά ταιριάζει το χιόνι. Στα παλιά κτίρια, στα στενά με τα δέντρα. Στον Πειραιά το χιόνι είναι παράταιρο. Δε μου ταιριάζει. Δε μπορώ να λειτουργήσω. Μου αρέσει να το βλέπω, αλλά όχι να το αντιμετωπίζω.

Σκέφτηκα κάτι. Δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι για όλα. Βρες τι σου ταιριάζει και μείνε εκεί. Σχέση, δουλειά, φίλοι. Αυτό. Αγάπη.

ps to C στο kryptonite είναι επίτηδες