Το μόνο που μου άρεσε σε αυτές τις εκλογές ήταν που προβληματίστηκε ο κόσμος με το αποτέλεσμα. Παντού μιλούσαν για το μέλλον τους. Στο ΤΕΒΕ, στην Εφορία, στο ΙΚΑ, στις ουρές στην τράπεζα και στις καφετέριες. Παντού ανησυχούσαν για το μέλλον. Καιρός ήταν.
Όσο ήμουν στην Γερμανία είχα υπάρξει θύμα ρατσισμού. Συμφοιτητής μου στο πανεπιστήμιο μου είχε πει : "δε σου μιλάω είσαι ξένη". Μια γιαγιά στο δρόμο: "Να πας στη χώρα σου ξένη". Και ήμουν φοιτήτρια απλά.
Δε μου κάνει εντύπωση η Χρυσή Αυγή. Δείχνει την σύγχιση του κόσμου και την έλλειψη βασικής παιδείας που έτσι και αλλιώς υποψιαζόμασταν. Όταν μεγαλώνεις το παιδί σου, λέγοντας του τι καλοί που είναι οι Έλληνες και ότι για όλα φταίνε οι ξένοι, βγάζοντας τις ευθύνες μας απέξω, φυσικό είναι να αναπτύξει τέτοιες τάσεις.
Αρκετά όμως.
Τα φανάρια συνεχίζουν να είναι χαλασμένα, εγώ συνεχίζω να χρωστάω λεφτά στις τράπεζες, η ζωή μου δεν άλλαξε από τις εκλογές. Δουλεύω, προσπαθώ και βρίσκω την χαρά στα καθημερινά πράγματα.
Στο ζευγάρι αλλοδαπών στο lidl που ψώνισαν τα βασικά πράγματα αλλά έβλεπες ότι η αγάπη τους ξεπερνούσε τα πάντα, ακόμα και αν δεν είχα να ζήσουν.
Στην αγάπη της γάτας μου, που ακόμα και αν είναι γριά με καλοδέχεται στο σπίτι και μου κατουράει τα πάντα όταν λείπω.
Στην αγκαλιά του boy, που μου δίνει χαρά.
Στην θάλασσα, που όσο και σκατά και να πάνε τα πράγματα είναι πάντα εκεί.
Στον ήλιο που σβήνει όλες τις έγνοιες.
Και αν χάνεις την ελπίδα, μην ξεχνάς, όσο και γαμημένα να είναι τώρα τα πράγματα,
Φυσικά και δε θα πω τα κλισέ η γιορτή της γραφιστικής μπλα μπλα μπλα. Θα πω πως τα έζησα.
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Σε αυτήν την βραδιά είχα το task να μεταδώσω μέσω twitter την απόνομη. Πράγμα εξαιρετικά δύσκολο γιατί είναι πολλές οι κατηγορίες, πολλοί οι έπαινοι και πολλά τα ΕΒΓΕ. Φταίει και η χαζομάρα μου που δε ζήτησα εγκαίρως τη λίστα των νικητών, αλλά τελικά είχα δουλειά τιραμόλα. Να βγάζω φωτογραφίες, να βλέπω ποιος νίκησε, σε ποια κατηγορία και με ποιο έργο και να το ποστάρω ΣΩΣΤΑ. Έκανα ότι μπορούσα, ελπίζω να μη δυσαρέστησα πολλούς.
Πάμε όμως στα σημαντικά. ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ. Ή μάλλον τη βραδιά. Πραγματικά, είναι από τις λίγες τελετές που έχω βρεθεί που είναι τόσο διασκεδαστικές. Σε αυτό παίζει ρόλο ότι οι γραφίστες είναι ευχάριστοι άνθρωποι και ότι η Λυδία ήταν και πανέμορφη και διασκεδαστική και έφερε εκπληκτικά εις πέρας, ένα πολύ δύσκολο έργο.
Τα βίντεο που ανακοίνωναν τις κατηγορίες ήταν όλα εξαιρετικά αν και εμένα το αγαπημένο μου ήταν το παρακάτω.
Πραγματικά, αν δεν έχετε πάει σε ΕΒΓΕ και είστε στο χώρο της διαφήμισης, να πάτε γιατί 1. θα δείτε εξαιρετικές δουλειές ανθρώπων που μάλλον δεν γνωρίζετε, 2. Θα ανοίξει το μυαλό σας, 3. Θα διασκεδάσετε σίγουρα.
Ευχαριστώ πολύ και τον Δημήτρη Φακίνο που με έκανε μέρος αυτής της ξεχωριστής βραδιάς ) ματσ μουτς)
Η γαλλική λέξη ensemble μπορεί να χρησιμοποιηθεί και να σημαίνει διάφορα πράγματα.
Πάντα στο μυαλό μου (ως γαλλομαθής- τι κοπέλα! Γαλλικά και πιάνο!) το είχα ως μαζί.
Στα αγγλικά η έννοια τροποποιείται και παίρνει τη σημασία του συνόλου:
Μουσικού
Ρούχου
H αγαπημένη μου όμως επεξήγηση είναι αυτή:
all the parts of something considered together and in relation to the whole
To χθεσινό 4FASHION/SHAKE που πραγματοποιήθηκε στο Παλάς είχε θέμα το ensemble.
Για όσους δεν ξέρουν τα 4FASHION/SHAKE του OZONraw έχουν ως σκοπό να συνδέσουν την τέχνη με τη μόδα ( διάβασε περισσότερα εδώ).
Για μένα ήταν να μου προκαλέσει κάποια συναισθήματα το οποίο και πέτυχε, γιατί δεν υφίσταται τέχνη χωρίς την πρόκληση συναισθημάτων (αρνητικών ή θετικών).
Ensemble από Digitaria ήταν για εμένα η πιο δυνατή παράσταση της βραδιάς. Η σύνδεση του βίντεο με το perfomance και τα ρούχα δημιουργούσαν την απόλυτη αρμονία του συνόλου.
Ensemble ως ρούχο παρουσιάστηκε από τον Six Lee που εκτός από εξαιρετικός σχεδιαστής είναι φοβερός τύπος.
Ο Γιώργος Ελευθεριάδης παρουσίασε τις δημιουργίες τους ως μια πλασματική τροχιά σφύρας που ξεδιπλωνόταν.
Η μουσική του Κώνσταντίνου Β. πλαισίωνε όλο το show και ήταν ότι πιο ιδανικό, μαζί με το perfomance στο τέλος.
Τέλος, οφείλω να αναφέρω το εξαιρετικό εισαγωγικό βίντεο τον αγαπημένο κύριο Γιώργο Κελέφη με την κυρία Δανάη Δραγωνέα, που μας έβαλε στην έννοια του 4FS.
Ο λόγος που έγραψα για το event αυτό είναι γιατί με έβαλε σε σκέψεις.
Τι ερεθίσματα λαμβάνουμε καθημερινά, πόσα αντιλαμβανόμαστε από αυτά και τελικά πόσες έννοιες που τις θεωρούμε απλές και καθημερινές έχουν πολυεπίπεδες σημασίες.
Στη διάρκεια της παράστασης καθόμουν δίπλα σε μια έξοδο κινδύνου.
Και σκεφτόμουν ποια είναι η δικιά μου έξοδος κινδύνου.
Όταν κάτι κακό συμβαίνει στη ζωή μου που στρέφομαι. Ποιος αποτελεί την έξοδο μου.
Είναι και αυτό πολυεπίπεδη έννοια.
Για εμένα είναι μουσική, φίλοι, ταξίδια και τώρα πρόσφατα ιστιοπλοΐα.
Ποια είναι η δικιά σου;
(ίσως η Παναγιά που συνάντησα στα παρασκήνια και τα είπαμε; )
Στα πολλά χρόνια που είμαι στα κοινωνικά δίκτυα, φυσικό είναι να έχω δεχτεί πολλές επιθέσεις γιατι
Δε μπορείς να γνωρίζεις το άτομο πίσω απο τα γραπτά. Αυτό το άτομο να είναι ο υπέρτατος μαλάκας, μπορεί να είναι και ένα άτομο που μπορείς να κάνεις άνετα παρέα.
Γενικά αν και το τρολάρισμα είναι αγαπημένο μου άθλημα, αυτό που δε μπορώ είναι τις προσωπικές επιθέσεις και χωρίς λόγο. Τις βρίσκω ανήθικες, ανούσιες και κακόβουλες. Και ειδικά όταν προέρχονται από άτομα που βρίσκονται σε κοινό επαγγελματικό περιβάλλον.
Πρόσφατα, δέχτηκα μια επίθεση από ένα άτομο του οποίου το όνομα δε θα αποκαλύψω (μπορούμε να τον λέμε Macbeth ---> από τον Black Adder δες video http://www.youtube.com/watch?v=ueWXZaoHwsU) η οποία με στεναχώρησε ιδιαίτερα.
Εκεί είδα που είχα το λάθος. Όσο ασχολείσαιμε τέτοιες συμπεριφορές, τόσο τους δίνεις αξία.
Οπότε, block και άγιος ο Θεός.
Και επόμενη φορά, θα κάνω ένα μπλοκ και θα τον στέλνω στην ευχή του Θορ.
Χιόνι. Ποτέ δε το συμπαθούσα ιδιαίτερα. Ίσως να είναι τα απομεινάρια της Γερμανίας, που έπρεπε να φτάσω από το πανεπιστήμιο στο σπίτι με -13 βαθμούς, τον αέρα να λυσσόμανάει και εγώ να μην ξέρω από που να κρατήσω την ομπρέλα να προστατευτώ. Ίσως να είναι και η αίσθηση των μονίμων μουσκεμένων μποτών μου που πάντα προσπαθούσα να στεγνώσω, ίσως να είναι ο καταραμένος ήχος που ερχόταν από τη σοφίτα απο πάνω τικ τικ τικ όλο το βράδυ σαν κινέζικο βασανιστήριο. Με θεωρώ κορίτσι του καλοκαιριού και λειτουργώ καλύτερα στον ήλιο. Ίσως και να φωτοσυνθέτω, αλλά πάντα΄ήμουν καλύτερα στον ήλιο πιο λαμπερή, πιο χαρούμενη, πιο ΕΓΩ. Θυμάμαι όταν γύρισα πρώτη φορά απο Γερμανία, που είχα να δω τον ήλιο πάνω απο μήνα, που λαγοφάνηκε ο ήλιος απο το παράθυρο του αεροπλάνου και εγώ έκλαψα. Η γερμανίδα δίπλα μου θα νόμιζε σίγουρα ότι είμαι τρελή. Εγώ απλά ξαναβρήκα τον ήλιο μου. Όπως όταν εξηγούσα στους γερμανούς ότι η λίμνη δεν είναι το ίδιο με τη θάλασσα. Η θάλασσα είναι γαλάζια, μπλε και όταν την κοιτάζω ξεχνάω τα πάντα. Ίσως το ότι είμαι από τον Πειραιά και η μαμά μου από τη Σαντορίνη, αλλά απλά δε μπορώ να ζήσω χωρίς τη θάλασσα. Και τον ήλιο.
Σήμερα το χιόνι ήταν πολύ όμορφο. Στην Κηφισιά ταιριάζει το χιόνι. Στα παλιά κτίρια, στα στενά με τα δέντρα. Στον Πειραιά το χιόνι είναι παράταιρο. Δε μου ταιριάζει. Δε μπορώ να λειτουργήσω. Μου αρέσει να το βλέπω, αλλά όχι να το αντιμετωπίζω.
Σκέφτηκα κάτι. Δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι για όλα. Βρες τι σου ταιριάζει και μείνε εκεί. Σχέση, δουλειά, φίλοι. Αυτό. Αγάπη.
Πηγαίνοντας στους the men στο Αν club, παρατήρησα κάτι παράξενο. Χαλασμένα φανάρια. Πολλά χαλασμένα φανάρια. Χωρίς τροχονόμους. Και επειδή κυκλοφορώ με το αμάξι συχνά αυτές τις ημέρες, παρατηρώ ότι δε τα φτιάχνουν. Και δε μιλάμε για κανένα φανάρι σε κανένα στενό. Σχεδόν όλα τα φανάρια γύρω από τη Βουλή, το φανάρι στον Εθνικό Κήπο, το φανάρι στον Τροχονόμο της Κηφισιάς ( αλήθεια ακόμα αναρωτιέμαι πως να ήταν-θέλω να τον φαντάζομαι σαν τον Χατζηχρήστο). Το παράξενο είναι ότι κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να τα φτιάξει. Συνέχισα προς τα Εξάρχεια. Στην Πανεπιστημίου και άλλα χαλασμένα φανάρια. Και στη Σταδίου. Πόσο σύμπτωση πια?
Στη Συγγρού οι μισές λάμπες έχουν χαλάσει. Είμαι σίγουρη πως ο υπεύθυνος γι αυτήν την δουλειά έχει παραιτηθεί ή δεν πληρώνεται. Όχι μόνο ο υπεύθυνος για το ποιες λάμπες χάλασαν, αλλά για το να τις αλλάξει. Και να φτιάξει τα φανάρια.
Σα να μας λέει κάποιος. Αναρχία και χάος η μόνη λύση. Βγάλτε τα πέρα μόνοι σας.
Μα αυτό δεν κάνουμε? Προσπαθούμε τουλάχιστον.
Άλλο παράδειγμα οι αυτόματοι πωλητές καυσίμων. Έχω γίνει εξπερ στο να βάζω βενζίνη μόνη μου.
Πήγα για ένα πότο με την Ε. πριν την συναυλία και άρχισει να βρέχει καρέκλες μέχρι να βγω από το μαγαζί για να πάω στο Αν. Έτρεχα χωρίς ομπρέλα και ήμουν τυχερή που είχα αγοράσει γαλότσες για τον πραγματικό τους σκοπό. Σκεφτόμουν ότι στη βερσιόν της σκηνής στην ταινία εκεί που έτρεχα θα έπεφτα σε έναν κούκλο και θα με πήγαινε να με κεράσει έναν καφέ.
Φυσικά δεν έγινε. Μπήκα στο Αν μούσκεμα, είχαν μόλις βγει οι ΜΕΝ και είδα γύρω μου όλες τις γνωστές φάτσες που βλέπω στις συναυλίες. Σκέφτηκα, γεράσαμε. Άλλοι καλύτερα, άλλοι χειρότερα. Φοράω ένα κόκκινο κραγιόν τις τελευταίες μέρες.
¨Εχω παρατηρήσει οτι όλοι οι άντρες με κοιτάνε στα χείλια πλέον. Είχα δει ένα ντοκυμαντερ που έλεγε ότι οι άντρες προσελκύονται στις γυναίκες με κόκκινα χείλια γιατί είναι ένα σημάδι υγείας, δηλ γονιμότητας και η φύση τους τους κάνει να θέλουν να μας τεκνοποιήσουν. Κοινώς να μας γαμήσουν.
Από όσους με κοιτάνε στα χείλια κανείς ποτέ δε μου μιλάει. Ευτυχώς ήξερα το μισό Αν κλάμπ χαιρέτησα τους φίλους και γνωστούς, ξαναβρέθηκα με λίγους αγαπημένους.
Με κοίταξε ο Ζ. που είχε να με δει καιρό. Μου είπε φαίνεσαι λυπημένη. Ήμουν.Απλά δεν κατάλαβα ότι φαίνεται.
Η συναυλία ήταν γαμάτη. Πολύ γαμάτη. Μεγάλη μπαντα σκέφτηκα.
Απλά εγώ δεν ήμουν εκεί. Δηλ. ήμουν αλλά δεν ήμουν ρε παιδί μου.
Στην έξοδο χαιρέτησα και άλλους φίλους. Και ξαναβγήκα στη βροχή. Και ξαναγύρισα στα χαλασμένα φανάρια μου.
Καθημερινά δεχόμαστε πολλά μηνύματα. Αλλά θετικά άλλα αρνητικά. Περνάνε πολλοί άνθρωποι από τη ζωή μας. Άλλοι μένουν, άλλοι είναι περαστικοί.
Πρόσεχε τι επενδύεις. Και σε ποιους. Η θεωρία του σκουπιδοτενεκέ δεν είναι μόνο να πετάς τους άλλους στον σκουπιδοτενεκέ σου αλλά να προσέχεις να μη σε κάνουν οι άλλοι τον δικό τους.
Και εσύ το έχεις κάνει και οι άλλοι σε σένα. Το θέμα είναι να έχεις ένα επίπεδο σταρχιδισμού που να σε κάνει να διακρίνεις σε ποιούς πρέπει να δώσεις και πόσο και ποιους απλά πρέπει να ρίξεις στον κάδο απορριμάτων και πόσο γρήγορα.
Πρέπει να δίνεις σε ανθρώπους που δίνουν μια γαμημένη προστιθέμενη αξία στη ζωή σου και να μη τη σπαταλάς σε αυτούς που σε αντιμετωπίζουν σαν σκουπιδοτενεκέ των προβλημάτων, συναισθημάτων, ψυχολογικών τους κλπ κλπ
Ιt's all about give and take. And the appropriate amount of starhidismos
1. Ένας μου αγόρασε φάρμακο για να μην πάω εγώ στο φαρμακείο.
2. Ένας άλλος ( @Yannis_kontos http://www.againstperfection.net/) μου έκανε αυτό το καταπληκτικό illustration του εαυτού μου..I adore it
3. Ένας άλλος αγαπημένος φίλος μου έφτιαξε το κέφι ζωγραφίζοντας το πως με βλέπει. Παρακάτω τα υπέροχα σκίτσα του. Αυτός είναι ο ταλαντούχος και υπέροχος @constantinos88( http://kapa44.tumblr.com/ )
4. Η @elektron_just ( μην πωγια την αγάπη που της έχω) μου έφτιαξε αυτό
Πως να μη χαίρομαι που έχω φίλους που με αγαπάνε, μου λέτε?
ιΔιάβαζα το " My Mistress's Sparrow Is Dead: Great Love Stories, from Chekhov to Munro" του Ευγενίδη και έκανα μια άσχημη ανακάλυψη. Έχω καιρό να ερωτευτώ. Πολύ καιρό. Όταν λέω έρωτας δεν εννοώ ενθουσιασμός, δηλ. αυτό που σε πιάνει όταν πρωτογνωρίζεις κάποιον και ενθουσιάζεσαι για 2 βδομαδούλες. Έρωτας, καψούρα ρε αδερφέ, να κλείνεις τα μάτια και να τον σκέφτεσαι, να τον κοιτάς και να μη μπορείς να συγκεντρωθείς στις σκέψεις σου. Πάνω από χρόνο, που λες.
Ο Ευγενίδης, λόγω καταβολών Ι suppose, κάνει διαχωρισμό " αγάπη* ( agape) και έρωτα ( love), έναν διαχωρισμό που ως Έλληνες τον έχουμε κάνει εξαρχής.
Εξηγούσα μια μέρα σε έναν ξένο, ( ο οποίος παρεπιπτόντως θα μπορούσε να αποτελέσει καψούρα ολικής αν δεν ήταν τόσο out of my league) την έννοια της " Καψούρας" για τους Έλληνες, μια έννοια , που όπως μου έμαθε η εμπειρία μου στο εξωτερικό, δεν υπάρχει σε πολλές άλλες γλώσσες. Όπως αυτή αποτυπώνεται σε διάφορα σκυλοτράγουδα με τον καλύτερο/χειρότερο δυνατό τρόπο.
Ο δικός μου ορισμός περί καψούρας είναι ο εξής: Να θέλεις κάποιον τόσο πολύ που να πονάει η καρδιά σου, να μην αντέχεις μακριά του, να μην αντέχεις να τον έχει άλλος, να τον κοιτάς και να λιώνεις, να τον βλέπεις θεό και ας είναι κακασχημίξ, να νομίζεις ότι όλοι τον βλέπουν όσο ωραίο τον βλέπεις και εσύ και ας είναι ο κουασιμόδος, να μετράς τα λεπτά μέχρι να τον ξαναδείς και ας τον αποχαιρέτησες το πρωί, να χτυπάει το κινητό και αν είναι αυτός να παθαίνεις πανικό. Κάτι σαν εφηβικός έρωτας, αλλά στο μεγάλο του. Το είδος του έρωτα που λες " Πάει ξεμωράθηκε αυτή".
Ε αυτό. Μου έχει λείψει η καψούρα. Που λες αν ήμουν, αυτό το mixtape θα άκουγα. Που τώρα το ακούω και δε νιώθω τίποτα. Αν ήμουν, θα το άκουγα και θα με μαζεύατε από τα πατώματα.
